گزارشی از عفو بین الملل

برگردان فارسی گزارش بهزاد پیله ور

حقایق امر و اشکال مختلف اعدام
1- کشورهایی که مجازات اعدام در آنها منسوخ شده و کشورهایی که مجازات اعدام در آنها همچنان اجرا میشود .

- دو سوم از از کشورهای جهان مجازات اعدام را در قوانین جاری سیستم قضائی و دیوان عالی کشوری خود منسخ اعلام کرده اند .
آخرین اخبار سازمان حاکی از آن است که
90 کشور و ناحیه مجازات اعدام را در تمامی اشکال وقوع جرم منسخ ساخته اند .
10 کشور مجازات اعدام را از قوانین خود حذف کرده اند بجز در موارد خاص همچون جنایات جنگی .
30 کشور جهان در حالت رسیدگی به حذف مجازات اعدام به صورت تمرینی هستند این کشورها هنوز هم مجازات اعدام را در دستور قضائی خود دارند ولی این در حالیست که در طول 10سال گذشته هیچ مجازات اعدامی در این کشورها صورت نگرفته و این کشورها پذیرفته اند که می تواننند قانونی را در برانداختن مجازات اعدام به اجرا گذارند .

در نهایت 130 کشور جهان در حال حاضر یا مجازات اعدام را از قوانین خود حذف کرده اند و یا آن را به حالت تعلیق درآورده اند .

67 کشور جهان هنوز هم قانون اعدام را در دستور قضائی دیوان عالی کشور خود نگه داشته اند ولی تعداد کشورهایی که هم اکنون مجازات اعدام را در مورد زندانیان هرساله به اجرا میگذارند بسیار کمتر است.

2- حرکت رسمی بین المللی در جهت منسوخ ساختن مجازات اعدام :
بیش از 50 کشور جهان از سال 1990 تا کنون مجازات اعدام را در تمامی سطوح وقوع جرم منسوخ اعلام کرده اند .
, لیبی , رواندا و...) قاره آمریکا (کنادا , پاراگوئه ,Côte d’Ivoire همانند آفریقا:( مکزیک) آسیا و خاور دور (بوتان , فیلیپین و ساموآ) اروپا (آلبانی , مولداوی , مونته نگرو , صربستان , ترکیه )

3- کشورهایی که پس از سال 1990 مجددا مجازات اعدام را به اجرا گذاشته اند .

پس از منسوخ شدن مجازات اعدام خیلی به ندرت در کشورهایی که این قانون ضد انسانی در آنها حذف گردیده بود مجددا به اجرا گذاشته شده نظیر : نپال, فیلیپین , گامبیا , گینه نو
در نپال و فیلیپین مجازات اعدام صورت میگیرد ولی در گامبیا و گینه نو این قانون مجددا حذف گردیده.

4- احکام صادر شده و احکام اجرا شده اعدام :
در سال 2006 در کمترین حالت 1591نفر در 25 کشور جهان اعدام شده اند و 3861 نفر حکم اعدام خود را در55 کشور دریافت کرده اند و در انتظار اجرای حکم اعدام به سر میبرند .
(این آمار گویای حداقل میباشد و آمار دقیق بسیار بالاتر است)
در سال 2006 حدود 91 درصد از تمامی اعدامهای اعلام شده در چین , ایران , پاکستان ,عراق , سودان و ایالات متحده امریکا اجرا شده .
برآورد میکند که حدود 1010 نفر تنها Amnesty Internationalبر طبق گزارشها
درسالی که گذشت در کشور چین اعدام شده اند در حالی که آمار حقیقی قربانیان اعدام بسیار بالاتر است تقریبا آمار بر آورد شده چیزی حدود 7500 تا 800 نفر اعدامی را در سال 2006 نشان میدهد .
ایران با تعداد 177 نفر اعدامی , پاکستان 82 نفر , عراق و سودان هرکدام65 مورد اعدام و در 12 ایالت آمریکا 53 مورد اعدام رخ داده است .
تخمین دقیق رقم افرادی که در سراسر جهان حکم اعدام دریافت کرده اند و یا در انتظار اجرای حکم اعدام به سر میبرند بسیار مشکل است ولی با توجه به به اخبار رسانه های مختلف ,انجمنها و نهادهای حقوق بشری و تعداد محدودی گزارشات علنی به دست آمده رقمی بین 19185 و 24646 نفر تا پایان سال 2006 جزو این مجموعه قرار دارند و این خود رقمی تکان دهنده است .

انواع مختلف اجرای حکم اعدام:

گردن زدن در عربستان سعودی اجرا میشود
اعدام با جریان برق در ایالات متحده آمریکا
اعدام با استفاده از چوبه دار در مصر ,ایران , ژاپن ,اردن , پاکستان , سنگاپور و...
اعدام زندانی با تزریق سم در چین, گواتمال , تایلند , آمریکا
اعدام با استفاده از جوخه آتش در بلا روس, چین , سومالی , تایوان ,ازبکستان و ویتنام و...
اعدام به شیوه سنگسار تنها در ایران و افغانستان به اجرا گذاشته میشود

اجرای حکم اعدام در مورد کودکان بزه کار :

معاهده جهانی حقوق بشر اجرا شدن و یا صدور حکم اعدام در مورد هر فرد زیر 18 سال را شدیدا رد میکند . بر طبق قرار داد جهانی حقوق افراد غیر نظامی و سیاسی , پیمان حقوق کودک , رمان رسمی افریقا مبنی بر حقوق و رفاه کودکان و همچنین پیمان حقوق بشر آمریکا همگی بر منع صدور حکم اعدام در مورد افراد زیر 18 سال تاکید دارند .
در بیش از 100 کشور جهان که حکم اعدام به ندرت ولی در مواردی خاص اجرا میشود اجرای حکم اعدام در مورد کودکان قانون شکن با توجه به یکی از عهدنامه های فوق منع میشود و تعداد بسیار محدودی از کشورها همچنان به اعدام کودکان ادامه میدهند.
9 کشور جهان از سال 1990 تا کنون حکم اعدام را در مورد 53زندانی زیر 18 سال به اجرا گذاشته اند که از آن جمله عبارتند از : چین , جمهوری دموکراتیک کنگو , ایران , نیجریه , پاکستان , عربستان سعودی , سودان , آمریکا و یمن .
در حال حاضر کشورهای چین , پاکستان , آمریکا و یمن سن قانونی مجازات اعدام را به 18 سال ارتقا داده اند و از اعدام افراد مجرم که در زمان ارتکاب جرم کمتر از 18 سال داشته اند خودداری میکنند .
ایالات متحده آمریکا و ایران هرکدام بیشترین اعدام کودکان را نسبت به سایر 7 کشور یاد شده در طول سالهای گذشته انجام داده اند .
در حال حاضر ایران آمار تمام اعدامهای کودکان در آمریکا را پشت سر گذاشته و با 19 اعدام از سال 1990 تا کنون در صدر کشورهای ناقض حقوق کودکان قرار دارد .
در سال 2006 تعدا د 4 کودک در ایران و یک نفر در پاکستان اعدام شده اند .
2 محکوم که در زمان ارتکاب به جرم کمتر از 18 سال سن داشتند تا کنون در نیمه اول سال 2007 در ایران اعدام شده اند .

گزارش نقض حقوق بشر و اعدام در ایالات متحده آمریکا:

53 زندانی در 12 ایالت آمریکا در سال 2006 اعدام شده اند
از ابتدای ژانویه سال 2007 تا کنون حدود 3350 زندانی در انتظار حکم اعدام به سر میبرند
38 ایالت از 50 ایالت آمریکا مجازات اعدام را اجرا میکنند این قانون در مورد نیروهای نظامی و غیر نظامی قابل اجراست .

با نگاهی به این ارقام و گزارشات مجامع حقوق بشری و گزارشات موجود در شبکه های خبری میتوان به عمق فاجعه ای که همه ساله در گوشه کنار جهان اتفاق میافتد پی برد.

نقل از وبلاگ خوب حقوق بشر
منبع: سایت سازمان عفو بین الملل

www.pilehvar.blogspot.com

شیطان شناسی

شیطان شناسی

دکترعزت مصلی نژاد

اگرچه تعداد کتب و رسالاتی که درباره شیطان وجود دارد به مراتب کمتر از کتابهای مربوط به خداشناسی است، لیکن به جرات می توان ادعا کرد که شیطان شناسی نیز برای خود علمی است که از ادبیات، تحقیقات و شیوه های بررسی ویژه خود برخوردار است. در آئین های مبتنی بر ؟ یاد و آلیسم (مثلا ؟) شیطان و خدا از نیروی مساوی برخوردارند.

در دین زرتشت اهورا مزدا و اهریمن با نیرویی برابر در نبرد دائمی با یکدیگر جهان را اداره می کنند. در آخرت شناسی (Eschatology) زرتشتیگری خدای نور تنها به کمک انسان که بر شیطان (خدای تاریکی) پیروز خواهد شد. در آئین های ابراهیمی (دین یهود، مسیحیت و اسلام) شیطان فرشته ای است شورشی که چون از خدا فرمانبرداری نمی کند، توسط میکائیل از عرش به زیر افکنده می شود و تا قیامت رسالت فریفتن انسان را به عهده می گیرد. هم اوست که با حیله انسان را در بهشت به خوردن میوه درخت ممنوعه ترغیب می کند و او را به آوارگی در سرزمین می کشاند. در مسیحیت، شیطان همراه با یاران خویش اداره جهنم الهی را به عهده دارد. در قرآن 42 آیه در مورد شیطان و شیاطین و 11 آیه در مورد شخص شیطان و تلاش او در رابطه با گمراهی آدم وجود دارد. از شیطان نیز مانند خدا با ؟ یاد می شود، لیکن شیطان از طریق زنان به فعالیتهای خود ادامه می دهد.

؟ در رابطه با سازندگی فاقد قدرت، لیکن در ایجاد ویرانی و شر قدرت لایزال دارد. ؟

شیطان طبق متون اسلامی فرشتگان از نور آفریده شده اند، انسان از خاک و شیطان از آتش. طبق برخی از روایات، قبل از خلقت انسان زمین مسکن و مامن طایفه ای از اجنه بود که تحت ریاست شیطان یا عزرائیل زندگی می کردند. خدا جن نیز، چون شیطان از آتش آفریده است.

در مذاهب شرقی (هندوئیسم، بودایی گری، جبنیسم و آئین کنفوسیوس) نیز ما به نوعی با مفهوم شیطان روبرو هستیم. لیکن شیطان کمتر جنبه شخصی دارد و بیشتر به صورت نمادین و به عنوان نیروی انگیزاننده شر و تاریکی از آن صحبت می شود. در اغلب این مذاهب خدا وجود خارجی ندارد و از این لحاظ به شیطان به مفهوم ادیان غربی نیازی نیست. یکی از دین شناسان نروژی معتقد است که در هر دینی خدا و شیطان ضعیف تر باشند تمایل آن دین به خشونت و خونریزی کمتر است.

از دیر باز در تمام کتابهای مقدس مذهبی، معمولا از آنجا که از خدا سخن رفته، به شیطان نیز اشاراتی رفته است. به عبارت دیگر شیطان شناسی را می توان از خداشناس مذاهب آموخت. برخورد عرفان و عرفا به شیطان، قبل از آنکه عرفان با مذهب درآمیزد متفاوت است. این تفاوت را باید با توجه به دیدگاه وجود شناسانه عرفا مورد توجه قرار داد. عارفان و فیلسوفان وحدت وجودی بر این همانی خدا و طبیعت تاکید دارند. از نظر آنان خدا با وجود کلی در تمام ذرات طبیعت جاری است. با این دید شیطان خود جلوه ای از پرتو الهی است.

عرفا چون به حالت خلسه فرو رفتند، به شیوه روانشناسانی که شیوه تداعی آزاد را به کار می بردند هر چه در دل داشتند به زبان می راندند و این گفتارهای حالت بیخودی را ؟ می خوانند که بسیاری از اوقات از دید اربابان شریعت کفر حساب می شد و بسا از عرفا که جان خود را به خاطر شحطیات شان را از دست دادند. بخشی از این شحطیات روی در ستایش از شیطان داشت. یکی از معروف ترین ستایش هایی که از شیطان به عمل آمده است، خطبه معروف امام احمد غزالی است که شیطان را به عنوان بزرگترین موحد همه دورانها، که نمی توانست انسان را رقیب خدا ببیند، ستایش کرده است. شاگرد او، عین القضا همدانی، شیطان را به نوعی ستوده و گناه تمام شرور عالم را به گردن خدا انداخت:

خدایا این بلا و فتنه از تست

ولی از ترس نتوانم ؟

اگر ریگی به کفش خود نباشد

چرا بایست شیطان آفریدن

که به خاطر این جسارت اربابان شریعت پوستش را کندند، جسدش را سوزانیدند و خاکسترش را به باد دادند.

در زبان فارسی، آنچنان که باید و شاید در رابطه با شیطان و شیطان شناسی کار نشده است. شیخ مردوخ کردستانی در کتاب خود به نام "علم خوارق" به شیطان و بنیاد عقیدتی شیطان پرستان اشاراتی دارد. می دانیم که طایفه ای از شیطان پرستان به نام یزیدی ها در منطقه ای بین کردستان ایران و عراق زندگی می کنند. اینان مراسم دینی ویژه خود را دارند و آئین خود را به شدت از همگان مخفی نگه می دارند به همین دلیل است که تحقیق در مورد آنان بی اندازه دشوار است بخصوص در شرایط کنونی که این دین رو به انقراض دارد. بنابه تحقیقاتی که آقای سیدجعفر غضبان بیش از چهار دهه پیش در مورد شیطان پرستان به عمل آورده است، شیطان درستی دینی است قدیمی که پیش از دین زرتشت و هجوم آریایی ها در فلات ایران وجود داشته است. شیطان پرستان یزید را بنیان گذار دین خود نمی دانند، لیکن به سبب ضدیت یزید با اسلام، او به تقویت این دین مدد رسانیده است. از نظر آنان یزید یکی از هفت فرشته مقرب است که به آسمان پرواز می کند. شیطان پرستان کردستان، از شیطان با نام ملک طاوس یاد می کنند.

در غرب شیطان پرستی (Satanism) شکل شورش علیه مسیحیت را دارد. از یک طرف گروههای کوچک افراطی و زیرزمینی فعالیت دارند که هیچ ابایی از جنایت و آدم کشی ندارند و هویت خود را با عدد شیطانی 666 و یا کشیدن اسکلت های گوناگون آشکار می کنند. از طرف دیگر گروههای صلح طلب شیطان پرستان با تدوین انجیل شیطانی و ایجاد کلیسای شیطانی به عبادت شیطان مشغولند. از نظر اینان مسیحیت و دیگر ادیان جز ریاکاری کاری ندارند. بنیاد زندگی بر شر و تاریکی است. باید شیطان را پرستش کرد که واقع بین است. و صادق و این تنها راهی است که انسان می تواند بر خطراتی که زندگیش را تهدید می کند فایق آید. تا آنجا که اینجانب در احوال شیطان پرستان غرب مطالعه کرده ام و با توجه به سمیناری که در رابطه با شیطان پرستان در اوشاوای انتاریو تشکیل شد و من در آن شرکت کردم، شیطان پرستان غرب از دیدگاه شیطان پرستان شرق آگاهی ندارند.

در ادبیات غربی کتابهای زیادی در مورد شیطان شناسی (Demonology) نوشته شده است. دانیل دوفو، نویسنده قرن هفدهم انگلیس و خالق روبنس کروزنه، درکتاب خود به نام "شیطان شناسی" می نویسد که شیطان بی هیچ مکان معینی بین زمین و آسمان زندگی می کند. و این حالت برزخی بزرگترین شوربختی است که ممکن است در زندگی مبتلا به هر موجودی شود.

به نظر اینجانب، جای یک تحقیق مفصل شیطان شناسانه در ادبیات فارسی خالی است. امید که فیلسوفان، ادبا، شعرا، نویسندگان، نقاشان، نمایشنامه نویسان و فیلم سازان ایرانی دامن همت به کمر زنند و این جای خالی را پر نمایند.

سخنی در هشتمین سالگرد 18 تیر

سخنی در هشتمین سالگرد 18 تیر

بهزاد پیله ور

امسال هشتمین سالگرد 18 تیر در حالی فرا میرسد که هنوز هم بسیاری از دانشجویان در بند هستند و فریاد رسی نیست .

18 تیر در حالی فرا میرسد که بسیاری از فعالین دانشجوئی دیگر به بوی نم سلول انفرادی عادت کرده اند و هر روز هم به آمار تعداد زندانیان سیاسی در اوین ،59 سپاه ،رجائی شهر، شکنجه گاه توحید و هزاران سلول دیگر اضافه میشود .

18 تیر امسال در حالی بر پا میشود که توده های مختلف جامعه ایران در زیر شدید ترین اشکال سرکوب قرار دارند و خواسته های بر حق جنبشهای مختلف اعم از کارگری ،معلمان ،دانشجویان و یا حتی خواسته های صنفی اقشار مختلف ایران توسط چماق مهرورزی پاسخ داده میشود .

18 تیر امسال جای اکبر محمدی خالیست او هم به عزت ابراهیم نژاد پیوسته ،همچون بسیاری دیگر از آزادیخواهان ایران که به دست سر سپردگان به دولت تاریکی جان باختند راستی قتل شنیع شوانه سید قادری را یادتان هست ؛ اعدام حجت زمانی را چطور ؟ فیض مهدوی هم که به بیماری اکبر محمدی دچار شد یادتان هست . احمد باطبی و بهروز جاوید تهرانی دیگر به امراض گوناگون عادت کرده اند ،سنجری هم مثل خیلیها به تبعید اجباری تن داد . دختری را که ماه گذشته از فرق سرش خون بیرون میریخت و جرمش بد حجابی بود را چطوریعنی حاضر نشده بود که نوع دیکته شده پوشش ظاهری را برگزیند راستی سالهاست زنان و دختران ایرانی همه روزه با بد حجابی خود دهن کجی میکنند به دولت حاکمه، خانواده های دستگیر شدگان امیر کبیر حتی نتوانسته اند با عزیزان خود دیدار کنند .هنوز هم خاطیان منتظرند ، راستی اگر فردا صبح قاضی حداد خوابنما شود و صبح به جرم اقدام علیه ولایت عدل و داد یا به جرم سرنگونی وارثان ولایت عشق ! حکم اعدام بازداشت شدگان را صادر کند چه؟

کوی دانشگاه از واقعیت تا برچسب

جنبش جوان جامعه ایران استارت اصلی در جهت رد حاکمیت را چندسالی پیشتراز وقایع 18 تیر زده بود

جریانات سیاسی قبل از سال 1374سلسله میتینگهای دانشجوئی و 2 خرداد 76 از جمله وقایعیست که هیچگاه در تاریخ جنبشهای معاصر ایران نمیتوان نادیده گرفت. آرای بیش از بیست میلیونی که به دامان خاتمی ریخته شد و چقدر زود خاتمی تمامی آرای جوانانی را که اغلب پس از انقلاب 57 به دنیا آمده بودند و در واقع در همان نظام پوسیده پوشالی توخالی رشد کرده بودندواز ظلم و جور و سرکوب به ستوه آمده بودند را نادیده گرفت . در اقدام وحشیانه حمله سربازان گمنام امام زمان و لباس شخصی های دست پرورده سعید امامی به کوی دانشگاه خاتمی خیلی زور زد ولی فقط توانست گریه کند !

بسیاری حرکت کوی دانشگاه و اعتراضات دانشجویان را که سر آغازی برای شروع سایر اعترضات اعم از صنفی و غیر صنفی بود را حرکتی اتفاقی و پوپولیستی میپندارند که صرفا در اعتراض به توقیف یک نشریه و آنهم سلام اتفاق افتاده. وجنبش جوان ایران هم که به خاتمی رای دادند همگی اصلاح طلب بوده و هستند ، شاید هم پس از وقایع 18 تیر به ناکارامدی دولت خاتمی و اصلاح ناپذیر بودن جمهوری اسلامی ایمان آورده اند ! تحلیل قاطعی هم که برای تائید این نکته دارند این است که درون ایران تئوریسین و تحلیلگران صاحب نامی همچون خودشان! وجود ندارد که بتواند به جنبشهای درون ایران سمت و سویی بدهد و عمدتا تحرکات داخلی بر علیه دولت حاکمه اعتراضات صنفی بیش نیست و به صورت خود به خودی ! روی میدهد و به دلیل ضعف در رهبری نمیتوان توقع داشت که نتیجه ای از این تحرکات حاصل شود .

با توجه به صحبتهای این گروه که عمدتا در طول دو سه سال گذشه و در خارج از ایران موفق به دیدارشان شدم باید بگویم با توجه به این فرمایشات احتمالا میتوان انقلاب 57 را هم با توجه به تحلیل همین گروه اقدامی از نوع یهو ای ، اتفاقی و شاید هم تاحدودی احساسی بررسی کرد ! وسالها مبارزه در راه رسیدن به حرکتی فرا گیر را نادیده گرفت.

به عنوان یک متولد پس از بهمن 57 در جامعه ایران فکر میکنم یکی از بزرگترین عوامل شکست انقلاب 57 فاصله میان قشر پیشرو جامعه با مردم عام جامعه ایران بوده و شاید هم کماکان هست. تمام ملت ایران تقریبا در خیابان بود ولی با توجه به فاصله عمیقی که بین قشر روشن فکر جامعه ایران و مردم وجود داشت و عملا قشر روشنفکر ایران هم عادت کرده بود به جای بحث و روشنگری در جامعه وقت خود را تا دقیقه نود به مشاجره تئوریک بگذراند سرانجام هم نتوانست تمامی اقشار جامعه ایران را به سوی خود جذب کند و در نهایت اغلب اقشارعام جامعه ایران نهایتا توسط بسیج، سپاه پاسداران ،تکایا و مساجد بر علیه همین تئوریسینهای خواب آلود بسیج شدندودر نهایت قدرت سیاسی و اقتصادی را که با توجه به آن نیروی عظیم فرهنگی و سیاسی نهفته در جریانات سیاسی آن دوران خصوصا در میان روشنفکران چپگرای جامعه ایران وجود داشت و میتوانست ایران را به سمت جلو و رسیدن به جامعه ای برابر سوق دهد را از کف نیروی اصلی مبارز و محرک در آورده و به عده ای تازه به دوران رسیده و افراطی بسپارد ، دسته دوم این گروه هم همان گروهی بودند که اقشار مختلف جامعه ایران را تنها با استناد به مبارزه دولت اسلامی تحت رهبری خمینی با امپریالیست به تبعیت و پیروی از خمینی فرا خواندند.

فاصله

فاصله بین این قشر و ملت ایران بیشتر هم شد با توجه به خروج ایرانیان و اپوزیسیون از ایران پس از قدرت یافتن دولت خمینی ٌاوایل دهه شصت ٌ متاسفانه به روز شدن و درک ایدئولوزیک این قشر از تحرکات جامعه ایران هم کماکان کمتر شد . کم کم فعالیت سیاسی محدود شد به نامه نگاری و آرام آرام خانه نشینی و بحث و جدلهای بیهوده که هنوز هم ادامه دارد .

البته نباید کتمان کرد و نادیده گرفت تحرکات صمیمانه و از جان و دل اغلب فعالین منفرد سیاسی را که بدون در نظر گرفتن خط کشی های سیاسی و جناح بندی های مختلف تا کنون از اعدام و در به دری هزاران انسان بیگناه جلوگیری کرده اند .

حرکت مردم جامعه ایران در جهت بر اندازی از همان روزهای آغازین حکومت جمهوری اسلامی زده شد و تا به امروز هم ادامه دارد و از همان روزهای اولیه راه افتادن قطار اصلاحات در ایران اغلب جوانان در ایران میدانستند که این حکومت اصلاح پذیر نیست ولی تحرکات جوان جامعه در آن دوران و مسئله اصلاحات میتوانست فرصت مناسبی را برای رویارویی مردم خصوصا نسل پس از بهمن 57 با فلسفه بنیادین نظام که همان ولایت مطلقه فقیه باشد را فراهم آورد .جوانانی که با زندگی در آن فضای حاکمه به درک غیر منطقی بودن فلسفه تقلید و پیروی کورکورانه از یک فرد رسیده وبه دنبال باز کردن فضایی برای مطالبه حقوق از دست رفته شان ولو صنفی بودند.

جامعه ایران جامعه ای خسته از بگیر ببند، ماتم زده، سرتاسر از فرهنگ عزاداری وکاملا بسته بود و دولتی بر آن حکومت میکرد که خود مروج فرهنگ سینه زنی و عزاداری بود دولتی که کشتار 67 و هشت سال جنگ و سرکوب را به یک ملت تحمیل کرده بود و با هشت سال دوران سازندگی هم حتی از پس تعمیر چند ساختمان خرابه پس از جنگ بر نیامده بود و کماکان هم برنیامده! توجه داشته باشیم از جامعه ای صحبت میکنیم که حتی هنوز هم برای آزادی های فردی و زندگی خصوصی افراد هم باید و نباید وجود دارد و ملتی باید نوع تجویز شده مناسبات اجتماعی ،پوشش، راه رفتن ،نوشیدن یا حتی غذا خوردن و حتی خوابیدن را انتخاب کنند.

در همان جامعه هنوز هم هستند عده ای خوش خیال ساده لوح که خامنه ای را ذره ای از وجود کرامات الله بر زمین میبینند و در جستجوی رستگاری با پیروی از دستورات ولایت مطلقه فقیه هستندو از هیچ گونه جرم و جنایت و حتی از بین بردن خود و تمام جامعه هم در حفظ عقاید واثباط حقانیت نظام ولایت مطلقه فقیه ابایی ندارند .

توجه به این نکته داشته باشیم که تنها چند روز پس از وقایع 18 تیر سه نفر از دانشجویان به اعدام محکوم شدند که با استخاره ذات اشرف ملوکانه از نوع ولایت فقیه حکم به 15 سال کاهش پیدا کرد .در ایران امروز رای چند نفر کافیست تا تعداد بسیاری انسان دگر اندیش و مخالف را به سادگی به کام مرگ بکشاند و در عین حال در چنین جامعه ای نمیتوان که توقع داشت تمامی یک ملت یک شبه به خیابانها بیایند تا شرایط موجود و سیستم حاکمه را تغییر دهند کما اینکه تغییر فضای خفقان و سکوت در ایران در گرو براندازی دولت حاکمه و بر سر کار آوردن دولتی دموکراتیک مطابق با معیارها و استانداردهای جهانی ، سکولار و دموکراتیک است .

از دیروز تا امروز باید یا نباید

یکی از مهمترین مسائلی که سالهاست گریبانگیر اپوزیسیون خصوصا در خارج از کشور شده پراکندگی نیروهای سرنگونی طلب است که تحت پوشش جریانات مختلف سیاسی فعالیت میکنند و این پراکندگی نیروها باعث چند دستگی، پیش داوری و کندی در مسیر حرکت براندازی حکومت اسلامی در ایران شده و نداشتن یک آلترناتیو مشترک در طول بیست و هفت سال گذشته در بین نیروهای سرنگونی طلب خود گواهیست در ناهمگونی و پراکندگی نیروهاو در بین فعالین سیاسی که در جهت برقراری دموکراسی در ایران تلاش میکنند .

بسیاری از طیف مبارزین به جای مانده پس از انقلاب 57 اسیر بایدها و نبایدهایی هستند که از همان روزهای آغازین روی کار آمدن خمینی و پس از سالها بحث و جدل سیاسی و ایدئولوزیک تبدیل به هنجارها و ناهنجاریهای شده که رفته رفته حالت قوانینی را پیدا کرده که ممکن است برخی مواقع بیان نکته ای مخالف با این قوانین از سوی یک فرد حتی از نیروهای مستقل اپوزیسیون به طرد شدن و حتی بدنامی فرد منجر شود .در حالی که یکی از اصلی ترین و اساسی ترین نکات در رسیدن به دموکراسی تفاوت اندیشه های مختلف و توانایی تحمل کردن انواع متفاوت نگرشهای فردی و حزبیست چرا که در واقع هر سازمان سیاسی اتفاق نظر عده ای برای رسیدن به هدفی مشترک است و تفاوت و تنوع اندیشه های مختلف باعث رشد سطح فکری در درون جامعه است و مسیر را برای رسیدن به جامعه ای دموکراتیک و مناسب با خواسته ها و سلیقه های گوناگون هموار میکند.

تکامل، تفاهم،احترام

همواره باید توجه داشته داشته باشیم که مبارزات جریانات سیاسی که درون ایران فعالیت میکنند بدون کمک و پشتیبانی نیروهای همراه در خارج از کشور دیرتر به سرانجام خواهد رسید یعنی به عبارتی دیگر مبارزات نیروهای داخلی و خارجی هیچگاه جدا از هم نبوده و نیستند و تنها راه در حمایت از فعالیتهای داخل ایران شناساندن وضعیت تاسف بار حقوق بشر در ایران و رساندن صدای فعالیتهای داخلی و خصوصا جلوگیری از فشار بیشتر و حذف فیزیکی دگر اندیشان در ایران است .

تکمیل کردن و تدوین یک آلترناتیو کار آمد صرفا در جهت پشتیبانی از تحرکات داخل ایران و جمع آوری فعالین و نیروهای سرنگونی طلب حول یک هدف مشترک و استفاده از توان تمام افراد علاقمند در جهت پخش اخبار ایران در جامعه جهانی و تشکیل حرکتی پیشرو در پیشبرد اهداف انسانی و نزدیک شدن جامعه ایران به جامعه ای دموکراتیک .

برای رسیدن به چنین دستاوردی در ابتدا باید به تفاهم برای همکاری متقابل بین تمامی احزاب و جریانات سیاسی رسید و این تنها از راه احترلم متقابل امکانپذیر خواهد بود فرهنگ احترام متقابل برای رسیدن به هدفی متعالی و مشترک در راه پیشرفت شعور فکری جامعه در تحمل آرای مخالف یا دیدگاههای متفاوت اعم از مذهبی و سیاسی .

یادمان نرود که 18 تیر 1378نقطه انفجار یکی از بزرگترین تحرکات داخلی ایران است که در طول دهه گذشته همه روزه در حال تکامل بوده و جنبشهای درون ایران خصوصا جنبشهای بپا خواسته از درون جامعه جوان ایران و دانشگاهها میرود تا در آینده برگ دیگری را در تاریخ معاصر ایران در راه دستیابی و برقراری دموکراسی در ایران رقم بزند .

امروز 18 تیرو 16 آذر نماد سالها مقاومت دانشجویان در برابر ظلم و نا برابریست و تنها با وحدت بین تمامی آحاد جامعه ایران در داخل و خارج میتوان به براندازی این نظام پوسیده امیدوار بود.

18 تیر امسال یادمان نرود

فارسی

www.pilehvar.blogspot.com

فارسی

www.pilehvar.blogsky.com

English

www.pilehvare.blogspot.com

از پا افتاده ام

مجید کریمی

از پا افتاده ام

خسته ای در راهم ،

به امیده کور سوی در آینده

وامانده،افتان وخیزان

جام امید بردوش،کوی به کوی

کسی پناهم نمی دهد

در پس سراب خوشبختی

از قافله جا مانده ام

در پس هر نگاهی ،امیدوار

کسی پناهم نمی دهد

«شب،بس نا جوانمردانه سرد است»

رگبار تند بی یاوری می بارد

شعله های امید یخ بسته است

و انسانیت،کلمه فراموش شده قرن هاست

کسی پناهم نمی دهد

در عین نا باوری ،یار و یاورم

در پی هر ندای کمکی ،سالیان سال میدوم

و انسانیت را کامل میکنم

«من انسانم» «پس هستـم»

کسی پناهم نمی دهد

سالیان دراز سپری می شود،

خود را در بیابان زندگی ،تنهای تنها دیدم

با پای مجروح و قلبی رنجور

و هنوز،هنوزدر پی انسان و انسانیت!

کسی پناهم نمی دهد

کسی پناهم نمی دهد...!

محاكمه صدام: طنز تيره تاريخ معاصر

محاكمه صدام: طنز تيره تاريخ معاصر
عزت مصلي نژاد
صدام حسين سرانجام روز يكشنبه 5 نوامبر 2006 در يك دادگاه فرمايشي به مرگ با طناب دار محكوم شد. بر اين حكم شيعيان عراق شادي كردند و سنيان هوادار صدام گريستند و فرياد انتقام انتقام سر دادند. جورج بوش رئيس جمهوري آمريكا مثل هميشه از آب گل آلود ماهي گرفت و گفت: "تصميم من براي حذف صدام تصميم درستي بوده است و دنيا بدون او جاي بهتري خواهد بود." وزير خارجه آمريكا خانم رايس اعلام داشت كه:"تصميم امروز يادآوري اميدبخشي به همه عراقي هاست كه حكومت قانون مي تواند بر حكومت ترس فايق آيد و تلاش صلح آميز در دست يابي به عدالت فراتر از تلاش انتقام جويانه مي رود." به نظر نويسنده اين سطور بشريت امروز ــ بويژه قربانيان صدام كه ما ايرانيان نيز در شمار آنانيم ــ بايد از اين فلسفه بافي هاي توخالي و تبليغاتي فراتر رود و محاكمه و محكوميت صدام را در ارتباط تنگاتنگ با بنيادي ترين حقوق بشر مورد بررسي قرار دهد. جنايات صدام و كيفرخواست الكن دادگاه فرمايشي و دربسته بغداد صدام حسين را به اتهام قتل عام 148 شيعه در شهر شمالي عراق به نام دجيل محاكمه و به مرگ محكوم كرد، گويي دشمني صدام حسين تنها و تنها با شيعيان عراقي بوده است. به نظر مي رسد كه نيروهاي اشغالگر، دولت عراق و دادگاه وابسته به آن به خاطر دلجويي از شيعيان عراقي و حامي خارجي آنان دولت جمهوري اسلامي پرده ساتري بر روي جنايات صدام كشيده اند. البته دادگاه، صدام را در رابطه با كشتار كردها نيز محاكمه خواهد كرد، ليكن اينهم به عنوان يك مسئله داخلي تلقي شده است. اجازه دهيد شمه اي از جنايات اين آدم كش تاريخ را ذيلا بازگو كنيم: ــ صدام حسين با بركناري حسن البكر در جولاي 1979 به قدرت رسيد. صدام حسين براي تحكيم قدرت خود تمام اعضاي "شوراي انقلاب عراق" را سر به نيست كرد. در 18 اگوست 1979 تعداد 21 تن از رهبران عاليرتبه حزب بعث عراق به دستور صدام حسين با حكم يك دادگاه فرمايشي قتل عام شدند. ــ ‌روز 22 سپتامبر 1980 به دستور صدام حسين نيروهاي عراقي از زمين و هوا و دريا به ايران حمله كردند. در روز 23 سپتامبر همان سال اعلاميه سرفرماندهي نيروهاي مسلح عراق به شرح ذيل صادر شد: "نيروهاي ما بزرگترين پالايشگاه ايران را در بندر جنوب غربي آبادان به آتش كشيدند. دود و شعله هاي آتش سرتاسر آبادان را فرا گرفت." به اين ترتيب بود كه رژيم خميني و صدام، جنگي خانمانسوز و اجتناب پذيري را دامن زدند كه بيش از يك ميليون كشته و همين تعداد زخمي و معلول به جاي گذاشت، تعادل محيط زيست را در تمام منطقه به هم زد و بيليونها دلار به اقتصاد و زيربناي دو كشور لطمه زد. در جريان جنگ آقاي رامسفيلد نماينده مخصوص ريگان به بغداد مسافرت كرد و قول هر نوع مساعدت را به رژيم صدام داد. ــ قبل از پايان جنگ به دستور صدام حسين نيروهاي عراقي با گاز خردل و بمب هاي شيميايي به جان غيرنظاميان كرد افتادند. در حلبچه حداقل 5 هزار نفر قتل عام و بيش از 10 هزار تن براي تمام عمر معلول ماندند (16 مارچ 1988) عراق گناه كشتار جمعي حلبچه را به گردن رژيم ايران انداخت ــ‌ ادعايي كه ايالات متحده آمريكا تا اوايل دهه 1990 از آن پشتيباني كرد. ــ صدام حسين در روز 20 اگوست 1990، با دريافت چراغ سبز از ايالات متحده آمريكا به كويت حمله كرد و دخالت آمريكا و نيروهاي متحدان آن ــ‌ تحت رهبري بوش پدر ــ را دامن زد. اين دخالت باعث عقب نشيني نيروهاي عراقي از كويت شد. نيروهاي عراقي قبل از ترك كويت در روز 16 ژانويه سال 1991 به دستور مستقيم صدام حسين چاههاي نفت كويت را آتش زدند و محيط زيست منطقه خليج فارس را به شكل جبران ناپذيري آلوده ساختند. در جريان جنگ خليج، طبق آمار رسمي آمريكا 20 هزار تن و بر اساس آمارهاي بي طرف بيش از صد هزار تن جان خود را از دست دادند. ــ پايان جنگ خليج فارس شورش كردها و شيعيان عراق را دامن زد. بوش پدر كردها را تشويق به قيام كرد و در مرحله اي حساس آنان را رها ساخت. صدام حسين با درنده خويي اين قيام را به خاك و خون كشيد و بيش از 30 هزار نفر را به هلاكت رساند و دهها هزار تن را از خانه و كاشانه آواره ساخت. دولت تركيه مرزهاي خود را به روي آوارگان فراري بست. در مرز عراق و تركيه روزانه هزار كودك و زن و مرد عراقي از گرسنگي و سرما جان سپردند. جنايات هولناكي كه ذكرشان گذشت، صدام حسين را از نظر حقوقي بين المللي به عنوان يك نسل كش، جنايتكار جنگي و جنايتكار عليه بشريت در معرض كيفرخواست بين المللي قرار مي دهد. دادگاه فرمايشي بغداد ابعاد جنايت را در حد يك مسئله داخلي تقليل مي دهد. مسئله صلاحيت دادگاه دادگاهي كه صدام را محاكمه كرد خود از صلاحيت قضايي بر اساس موازين بين المللي برخوردار نيست. اين دادگاه در شرايط اشغال و زيرنظر نيروهاي اشغالگر تشكيل شده است. زماني كه كشوري توسط نيروهاي بيگانه اشغال شده و دولت و ارتش آن بدون اجازه ارباب اشغالگر نمي تواند در رابطه با ابتدايي ترين مسائل مملكتي تصميم بگيرد، سخن گفتن از استقلال قضايي دادگاه آن مسخره به نظر مي رسد. در جريان محاكمه صدام بارها و بارها دولت عراق در روند محاكمه دادگاه دخالت كرد. در روند دادرسي صدام سه تن از دادستان هاي دادگاه كشته شدند، برادر زن رئيس دادگاه مورد اصابت گلوله قرار گرفت. بدتر از همه آن كه بيش از 200 تن از بستگان قربانيان قتل عام دجيل توسط عناصر ناشناس ترور شدند. آقاي لئونارد دسپوني "گزارشگر مخصوص سازمان ملل در رابطه با استقلال قضات و وكلا" در اين رابطه اظهار داشت كه محاكمه صدام حسين مغاير با اصول حقوق بشر و حقوق بين المللي جهاني صورت پذيرفته است. سازمان عفو بين المللي نيز اعلام داشت كه "دادگاه از بي طرفي لازم برخوردار نبود. اقدامات كافي در رابطه با حفظ امنيت وكلا و شاهدان قضيه به عمل نيامد." جالب ترين قضيه اين است كه دادگاه زماني راي خود را صادر كرد‌ كه حزب جمهوريخواه آمريكا، قافيه را به دمكراتها در روزهاي قبل از انتخابات مجلس كنگره و سناي آمريكا باخته بود. راي دادگاه بهترين شرايط را براي بوش و حزب جمهوريخواه به وجود آورد. اين موضوع اظهارنظر وزير كشور بريتانيا در رابطه با راي دادگاه و استقلال عراق را به يك شوخي وقاحت بار تبديل مي كند: "به مفهومي اين (راي دادگاه) تجلي نهايي استقلال عراق است. عراقي ها حاكم بر سرنوشت خويشند. امروز آنان تصميم مهمي را به عنوان حاكمين بر سرنوشت خود اتخاذ كرده اند كه همه ما بايد به آن احترام بگذاريم." به راستي كه لعنت بر دروغگو و دروغ پرداز! كشوري كه دهها هزار سرباز آمريكايي و انگليسي تا كوره روستاهاي آن را اشغال كرده اند كجا و استقلال كجا؟ اكراه از محاكمه صدام در يك دادگاه بين المللي با توجه به جنايات متعدد جنگي و جنايات صدام عليه بشريت از جمله جنايت نسل كشي، او را بايد در يك محكمه بين المللي محاكمه كرد. متاسفانه دادگاه بين المللي جنايي در هلند ظاهرا از صلاحيت قضايي براي اين كار برخوردار نيست. چنين استدلال مي شود كه جنايت صدام به سالها قبل از تشكيل دادگاه (جولاي 2002) بازميگردد. اين استدلال از نظر اينجانب قابل قبول نيست زيرا از لحاظ تاريخي نيز كه به مسئله بپردازيم دادگاه نورمبرگ كه جنايتكاران هيتلري را محاكمه كرد براي يك موضوع مشخص تشكيل شد و حتي در آن زمان از قوانين بين المللي لازم براي محاكمه جنايتكاران عليه بشريت برخوردار نبود. چنين قوانيني در جريان جلسات متعدد‌ دادگاه به تدريج تدوين گرديدند. علاوه بر اين محاكمات بين المللي جنايتكاران جنگي روآندا و يوگسلاوي سابق قبل از تشكيل دادگاه بين المللي هيگ و در سال 1994 شروع به كار كردند. سرانجام اين نكته را نبايد از ياد برد كه درست است كه جنايات صدام قبل از تشكيل دادگاه جنايي بين المللي انجام پذيرفته، ليكن آثار اين جنايات هولناك تا به امروز نيز ادامه دارند. به نظر اينجانب شوراي امنيت سازمان ملل مي توانست با دادن اختيارات ويژه به دادگاه بين المللي جنايي هيگ و با ايجاد يك محكمه بين المللي جنايي ويژه ترتيبات لازم را براي محاكمه صدام حسين در يك محكمه بين المللي بدهد. اگرچه جريان محاكمه صدام در يك دادگاه جهاني، به سبب ابعاد مختلف و چند جانبه جنايات او، ممكن بود سالها به دراز بكشد، ليكن اين محاكمه مي توانست حقايق بسياري را روشن سازد و درس عبرتي براي تاريخ به جاي گذارد. اين كار انجام نشد زيرا نيروهايي كه محاكمه صدام را رهبري مي كنند (بوش و بلر و شركا) از او جنايتكارترند. بوش رئيس جمهوري ايالات متحده آمريكا از ابتدا با يك دروغ بي شرمانه (توليد سلاح هاي كشتار جمعي) به عراق حمله كرد و در اين رهگذر سازمان ملل متحد و شوراي امنيت آن را به هيچ گرفت. بوش از زمان دستيابي به قدرت از هر اقدامي براي تخريب دادگاه بين المللي جنايي فروگذار نكرده است. نخستين اقدام او در سالهاي آغازين رياست جمهوري اش اين بود كه امضاي كلينتون رئيس جمهوري سابق آمريكا را در تاييد مصوبه مورخ 17 جولاي 1998 كه اساسنامه ي اين دادگاه محسوب مي شود پس بگيرد. بوش تاكنون وارد 90 قرارداد دو جانبه با دولتهاي مختلف جهان شده است بر اين مبنا كه هيچكدام جنايتكاران جنگي ديگري را به دادگاه بين المللي تحويل ندهند. اكراه بوش و ديگران براي محاكمه صدام در يك محكمه بين المللي از اين حقيقت سرچشمه مي گيرد كه جنايت پيشه گان هراس دارند در چنين دادگاهي حقايقي فاش شود كه دست آنان را نيز رو كند. جمهوري اسلامي و محاكمه صدام تهاجم صدام حسين به ايران، بمباران مناطق غيرنظامي ايراني (كه پالايشگاه آبادان تنها يكي از آنهاست) شكنجه و تجاوز در مناطق جنگي از سوي سربازان عراقي و بويژه موشك باران شهرهاي ايران طبق مصوبه رم در شمار جنايات جنگي و جنايت عليه بشريت اند. مردم ايران علي العموم و ايرانيان جنگ زده علي الخصوص از قربانيان صدام حسين هستند و حق دارند خواستار محاكمه او در يك دادگاه جهاني شوند. اگر بر كشور ديگري چنان رفته بود، دولت آن در دفاع از ملت خواستار محاكمه بين المللي چنين جلاد خون آشامي مي شد. ليكن دولت ايران مسئله را به سكوت برگزار كرد زيرا خود نيز در به راه انداختن جنگ خانمانسوز ايران و عراق و جنايات جنگي و جنايت ضد بشري عليه مردم ايران و عراق دست صدام را از پشت بسته است. دولت ايران نيز مانند آمريكا از كشف حقايق در يك دادگاه جهاني وحشت دارد. جمهوري اسلامي تا زماني عليه صدام حسين تبليغات به راه مي انداخت كه به جنگ و صدام براي عوام فريبي و متحد كردن عامه مردم پشت سر خود نياز داشت. زماني كه صدام حسين كاربرد خود را براي رژيم ايران از دست داد، دولتمردان اسلام پناه ايران بر او آب توبه ريختند و حتي برخي او را با حربن رياحي كه زماني عليه حسين بن علي جنگيد و بعد در راه او كشته شد مقايسه كردند. امروز جمهوري اسلامي با ورق اسرائيل و آمريكا به عنوان دشمنان مشترك مردم ايران بازي مي كند و معلوم نيست فردا چه دسته گل ديگري را به آب دهد. پس از محكوميت صدام، محمدعلي حسيني سخنگوي وزارت خارجه جمهوري اسلامي اعلام داشت "جمهوري اسلامي ايران جنايات غيرانساني صدام و متحدين وي را عليه ملت هاي عراق، ايران و كويت در مد نظر دارد. با توجه به ضرورت صيانت از حقوق اين ملتها، جمهوري اسلامي حكم صادره را تاييد مي كند." در اين بيانيه رسمي هيچ سخني از حق مسلم و تفكيك ناپذير ملت جنگ زده ايران براي محاكمه بين المللي قاتل ميليون تن از فرزندان خود نرفته است. به راستي كه از شريك جرم انتظاري بيش از اين نمي رود. آيا صدام را بايد به دار آويخت؟ دادگاه نظامي نورمبرگ كه به تاريخ 20 نوامبر 1945 در نورمبرگ آلمان محاكمه 24 جنايتكار جنگي را آغاز كرد، پس از 296 روز محاكمه در روز اول اكتبر 1946 به كار خود خاتمه داد. با حكم اين دادگاه كه توسط قضات چهار كشور فاتح (آمريكا، شوروي، انگليس و فرانسه) تشكيل شده بود، 11 تن از جنايتكاران جنگي آلمان به دار آويخته شدند. طي 60 سالي كه از پايان دادگاه نورمبرگ گذشته است، دنيا در زمينه حقوق بشر تحولات بسياري را از سر گذرانيده است. تا جايي كه امروز مجازات اعدام را حتي در رابطه با جنايتكاران جنگي و جنايتكارانه عليه بشريت تجويز نمي كند. مصوبه رم و دادگاه بين المللي جنايي (كه به حق بايد تشكيل آن را به عنوان بزرگترين دستاورد حقوق بشر قرن بيستم به شمار آورد) نه متهمان خود را شكنجه مي دهد و نه آنان را به مجازات مرگ محكوم مي سازد. توجه دادگاه بيشتر معطوف كشف حقيقت و اجراي عدالت غيرانتقام جويانه است. علاوه بر مصوبه رم، ماده 6 ميثاق بين المللي حقوق سياسي و مدني مجازات مرگ را محدود و مقيد به شرايطي كرده است، در حالي كه پروتكل اختياري شماره دو اين ميثاق مجازات اعدام را به طور كلي ممنوع و اعلام كرده است. كشورهاي عضو اتحاديه اروپا، طبق كنوانسيون اروپايي حقوق بشر، هيچكس را به خاطر هيچ جرمي اعدام نمي كنند. حقوق بين المللي امروز به سوي لغو كامل مجازات مرگ به پيش مي رود و فعالان حقوق بشر در همه جاي دنيا صداي خود را عليه مجازات اعدام رساتر مي سازند. در بيش از 80 كشور هيچ مجرمي را اعدام نمي كنند. بوش و متحدين وي رياكارانه اعلام كرده اند كه اشغال عراق راه را براي استقرار دمكراسي در اين كشور هموار كرده است. اگر چنين است، چرا عراق نبايد در رابطه با مجازات صدام مسير اروپا و كشورهاي مخالف مجازات اعدام را در پيش بگيرد؟ به نظر من پاسخ اين پرسش را بايد در سياست نيروهاي اشغالگر بخصوص ايالات متحده آ‌مريكا جستجو كرد. محاكمه صدام حسين قبل از هر چيز يك محاكمه آمريكايي است. و دولت آمريكا ــ به رهبري بوش ــ شديدا با لغو مجازات اعدام مخالف است. آمريكا يكي از هفت كشوري كه در آن حتي كودكان را اعدام مي كند. همه مي دانند‌ كه حذف فيزيكي صدام حسين مشكل خشونت را در عراق نه تنها حل نمي كند، بلكه آن را تشديد نيز مي سازد. اعدام صدام حسين اين جبار ستم پيشه از او يك شهيد و يك آدم مقدس خواهد ساخت. او پس از شنيدن راي دادگاه گفت: "لعنت بر شما، لعنت به دادگاهتان." پس از اعلام راي دادگاه نيز طرفداران صدام در فلوجا، موصل و سامره تظاهرات كردند كه پليس بر روي آنان آتش گشود و در نتيجه دو تن كشته و حداقل شش نفر زخمي شدند. ايتاليا و فرانسه به دولت عراق هشدار داده اند كه اعدام صدام مي تواند كشور را به جنگ داخلي بكشاند. مالكوم اسمارت، مدير نشريه خاورميانه و شمال آفريقا، در رابطه با محكوميت صدام گفت: "از ديد ‌من جنايتي را با جنايت ديگر پاسخ گفتن، يعني كشتن به خاطر انتقام جويي، بدين معني است كه ما هنوز در مرحله ي طلب چشم براي چشم و دندان براي دندانيم." نماينده فنلاند‌ نيز از طرف اتحاديه اروپا با اعمال مجازات مرگ براي صدام مخالفت ورزيد: "اتحاديه اروپا مخالف اعدام در كليه موارد‌ و تحت همه شرايط است. اين اصل در اين رابطه نيز بايد به مرحله اجرا گذاشته شود." رياكارانه ترين برخورد‌ ازآن توني بلر است كه مجازات اعدام را به شكل عام مردود شمرد ولي در رابطه با صدام اعلام داشت كه حق تصميم گيري نهايي با ملت عراق است. كسي نيست كه از اين عروسك خيمه شب بازي آقاي بوش بپرسد كه كدام ملت عراق؟ كوتاه سخن اين كه محاكمه صدام و محكوميت شتابزده او در يك دادگاه فرمايشي يكي از مسخره ترين و در عين حال دهشتبارترين درام هاي تاريخ معاصر است. اين اقدام عدالت را مخدوش، حقيقت را لاپوشاني و حقوق بشر را مسخ مي سازد و به جاي تسكين آلام قربانيان جنايت، جنايت پيشه گان رنگارنگ را بزك مي سازند و به قول لبيبي سمرقندي "كارواني زده شد كار گروهي سره شد." 7 نوامبر 2006

خواهشمندیم سناریو تکراری برای فرزندان خاور میانه تجویز نکنید

نوشته های پیشین بهزاد پیله ور خواهشمندیم سناریو تکراری برای فرزندان خاور میانه تجویز نکنید حتما تاکنون بارها این جمله را شنیده اید یا در لا به لای صفحات تاریخ خوانده اید که "جنگ برای ما نعمت است" سالها قبل و در حین جنگ میان دو دولت ایران و عراق این جمله از زبان رهبر واز بانیان جمهوری اسلامی -روح الله خمینی خارج شد و در طول چند سال و با ادامه جنگ هزاران انسان بیگناه را به کام مرگ کشانید . میدانیم که جنگ برای رزیم حاکم بر ایران واقعا نعمت بود چرا که حین جنگ و با توجه به جو متشنج آنروزگار دولت حاکم بر ایران توانست به بهانه جنگ داخلی هزاران انسان مخالف با نظام ولایت فقیه رابه کام مرگ بکشاند و یاآن دسته از فعالین سیاسی را که در نقاط مختلف مشغول به پیکاربا نظام بودند را سرکوب نماید اعدامهای دسته جمعی شکنجه و قتل دگر اندیشان به سرعت و طی سالهای جنگ انجام شد و نظام ولایت فقیه که بعد ها به نظام ولایت مطلقه فقیه ارتقا پیدا کرد توانست تا زمان قبول قطعنامه598 سازمان ملل برای صلح میان طرفین تقریبا ضربه مهلک و غیر قابل جبرانی را بر پیکر فعالین سیاسی ایران وارد آورد قتل عام کامل دگر اندیشان تنها در فاصله کوتاهی پس از اتمام جنگ در سال 1367 و صدور فرمان اعدامها توسط خمینی سندیست بر وقاحت و بی شرمی دولت حاکمه و آنچه تاپایان سال 1367 بر ملت ایران گذشت . شاید اگر جنگی وجود نداشت و کشور دستخوش هیجانات حین جنگ نبود گروههای مختلف سیاسی و فعالین این گروهها میتوانستند به راهکاری برای باز پس گیری انقلاب از دست رفته دست یابند ولی افسوس که با وجود جنگ و سرکوب داخلی این امر پیش نیامد و فقط یاد و خاطره هزاران سرو بلند قامت در اذهان نسلهای بعد شکل گرفت و خاطره رشادت آن بزرگواران در تاریخ ایران همچون گواهی ابدی ثبت گردید اعدام صدام از بین رفتن هزاران سند همانگونه که خواندیم دیدیم و شنیدیم اعدام جنجالی و زود هنگام صدام بسیاری از اسناد مهم تاریخ را زیر خروارها خاک مدفون کرد همچون حمایت مستقیم آمریکا از عراق پس از گذشت حدود سه سال از شروع جنگ و یا از دلیل اصلی مذاکرات پنهان دونالد رامسفلد در زمان ریاست جمهوری ریگان "1983" با مقامات عراقی پس از گذشت حدود 16 سال "تیرگی روابط و شروع روابط پشت پرده باز میگردد به سال 1967 زمان جنگ اعراب و اسرائیل" تنها پس از چند روز روزنامه های آمریکائی از تحمل ناپذیر بودن شکست عراق برای آمریکا مینویسند (واشنگتن پست) و این جنگ پنج سال دیگر برای تحقق اهداف پشت پرده دولتها خصوصا دولت ایران به درازا انجامید. خرید زمان برای بقاء شروع و ادامه جنگ با عراق به مدت 8 سال را میتوان خرید زمان از سوی جمهوری اسلامی برای سرکوب داخلی و محکمتر ساختن ارکان حکومتی جمهوری اسلامی دانست و پس از اتمام جنگ مردم ایران رابه بهانه دوران سازندگی 8سال از اقدام علنی بر علیه حکومت وقت باز نگه داشتند و پس از آن قصد داشتند روند تحرکات نسل تازه ای که می رود نام جمهوری اسلامی را برای همیشه از صفحه روزگار محو کند را خواستند با توسل به مضحکه ای به نام اصلاحات به عقب بیاندازند و در یک سال و نیم گذشته با مهرورزی؟!!! دولت احمدي نژاد با شعار مهروزی و خادم و نوکر ملت ایران و با حمایت شخص ولایت مطلقه فقیه و با کمک برادران همیشه در صحنه لباس شخصی بر سر کار آمد و در طول یک سال و نیم گذشته در جهان به یک کمدین خطرناک و اتمی که تا حدودی هم ادامه دهنده راه هیتلر است بدل گشته و به دفعات به اثبات رسانیده که منطقی به جز زور و مرامی جز قلد ری ندارد اوهنوز در فکر و حال و هوای سنگرو توپ وخمپاره و رمز یازهراست انگاری یا از جهان امروزی جا مانده و یا نخواسته که با آن حرکت کند همانند بسیاری دیگر از اعضای کابینه دولت وی ویا همراهان پشت پرده ای که سناریو اصلی را برای این کوتوله سیاسی تعیین میکنند. ایران به عنوان رهبری در صدر جهان شیعه بارها و بارها از تحرکات شیعیان بر علیه اهل تسنن حمایت کرده و میکند و با این وجود همواره باعث بروزدرگیری در منطقه خاورمیانه بوده و هست دستهای ایران در حمایت از شیعیان در پاکستان عراق لبنان و حمایت و تاسیس گروههای آشوب طلب در منطقه همچون حزب الله و نظایر آن و کمک مالی و نظامی به این گروهها و مداخله در بر هم زدن روند رو به آرامش در کشورهای بحران زده منطقه از دیگر شاهکارهای دولت حاکم بر ایران است دولت جنگ طلب یا طالبان شروع جنگ دولت حاکم برعربستان در طول ماههای گذشته و پس از شروع جنگ در عراق ثابت کرده که اینبار حاضر به کوتاه آمدن در مقابل دولت ایران نخواهد بود و همچنان به حمایت از گروههای سنی مذهب در عراق ادامه خواهد داد . دولت ایران هم با بروز ناآرامی و شروع تهدیدات از سوی عربستان به استقرار نیرو در مرز بین ایران عراق دست زده و تا کنون بیش از ده هزار نیروی آماده را برای دفاع در برابر حمله احتمالی از سوی عربستان در مناطق مرزی مستقر ساخته است به گفته منابع و مسئولین دولت اسرائیل اهود اولمرت به دنبال یافتن راه حل دیپلماسی برای حل مسئله اتمی ایران و اعمال فشار بین المللی برای متوقف ساختن غنی سازی اورانیوم توسط ایران تقریبا همه روزهای هفته گذشته را در حال سفرگذرانید از سوی دیگر طرح حمله نظامی هم بر علیه ایران بارها مورد بررسی قرار داده شد ه و یا شاید هم با توجه به شایعه اخیر روزنامه ساندی تایمز اسرائیل به آماده سازی نیرو برای حمله احتمالی به ایران می پردازد مه این مسئله هم چندان دور از ذهن نیست دم از صلح و آرامش نزنید باورتان نداریم! طی روزهای گذشته وپس از حمله آمریکا به لا نه جاسوسی ایران در اربیل و بازداشت پنج کارمند آن تا حدودی زیادی به وخامت اوضاع در منطقه یاری رسانده ولی این عمل خاطره حمله به سفارت آمریکا در ایران را زنده کرد( و شاید هم احمدي نژاد را با خود به سالهای گذشته کشید) داستان همینجا خاتمه نمی یابد کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه آمریکا پس از گذشت زمان کوتاهی از حمله به لانه جاسوسی ایران در عراق و شایعات در خصوص حمله اتمی اسرائیل به ایران راهی خاورمیانه شده تا درخصوص روند صلح بین اسرائیل و فلسطین با دو طرف به مذاکره بنشیند حال آنکه برنامه تازه ای هم برای این مهم در دست ندارد خانم رایس در دیدار با همتای اسرائیلی خود از وجود نیروهای افراطی در منطقه که باعث دشواری زندگی برای تمامی مردم خاورمیانه شده اند یاد کرد وهمچنین از ایستادگی دولت آمریکا در برابر چنین نیروهائی خبر داد تا شاید فرزندان خاور میانه در صلح و آرامش زندگی کنند.ایشان در ادامه این سفر همچنین قرار است که از مصر اردن کویت و عربستان هم دیدن کند تا به عقیده برخی زمینه را برای سیاست جدید آمریکا در عراق و در کل خاورمیانه آماده کند این در حالیست که خانم رایس پس از دستگیری پنج دیپلمات ایرانی در عراق در یک مصاحبه با شبکه خبری بی بی سی گفت: آمريکا قصد ندارد به ايران يا سوريه اجازه دهد به فعاليت هايی که جان سربازان آمريکايی را در عراق به خطر می اندازد ادامه دهند. از صحبتهای وزیر امور خارجه آمریکا چنین برداشت میشود که دولت آمریکا سر منشا تمام نا امنی های عراق را ایران میداند حال آنکه عربستان تاکنون از نوک حمله مستقیم آمریکا مبنی بر حمایت مستقیم از نیروهای آشوب طلب سنی مذهب دور مانده . باید خدمت خانم رایس یک بار و برای همیشه عرض کرد که جو ناآرام درون عراق که از زمان شروع جنگ جان بیش از سه هزار سرباز آمریکائی را بر باد داده گواهیست که اگر به دنبال اجرای چنین سناریویی در ایران هستید و با توجه به اوضاع سیاسی داخلی ایران و جنبشهای مردمی در سطح کشور که میرود تا بساط ظلم رزیم حاکم را برکند تنها سدیست در برابر تمامی نیروهای مبارز آرمانگرای ایرانی که در راه احقاق حقوق از دست رفته یک ملت مبارزه میکنند.چرا که ملت ایران با شروع کوچکترین تحرکی از سوی خارج حول یک محور و آنهم دفاع در برابر حمله خارجی دور هم جمع میشوند همانند سال 1359 هجری شمسی که بر علیه حمله نظامی عراق بسیج داخلی شکل گرفت و در کنار این بسیج فرصت اصلی برای جمهوری اسلامی در سرکوب دیگر نیروها در داخل ایران پدید آمد و عمر این رژیم را تاکنون به درازا کشیده از سوی دیگر با توجه به اوضاع داخلی عراق آیا دولت آمریکا چنین می اندیشد که صلح و آرامش را برای فرزندان خاورمیانه به ارمغان آورده یعنی به عبارت ساده تر دولت آمریکا تا این حد خوش خیال است متاسفانه آقای جرج بوش همچنان بر ادامه سیاست سابق و اشغال نظامی عراق پا فشاری میکند این در حالیت که بیش از سه هزار کشته ارمغان دولت بوش برای فرزندان آمریکائی بوده و بیش از 250000 کشته و زخمی ارمغان آمریکا برای مردم خاور میانه در عراق . خلاصه قصه دراز نمیکنم در صورت هر گونه حمله نظامی بر علیه ایران دست جمهوری اسلامی در سرکوب داخلی باز خواهد ماند چانکه با اولین حرکت آژانس بین الملل انرژی اتمی دولت احمدي نژاد از مخالفت داخلی صحبت میکند یعنی به عبارت دیگر اینان (جمهوری اسلامی )مردم را به گروگانی در برابر حمله خارجی بدل ساخته اند با بروز هر نوع تهدید جدی یا حمله از خارج از مرزهای ایران هرگونه حرکت در جهت براندازی دولت حاکم بر ایران به رویایی بدل خواهد شد باز هم تکرار میکنم که فرزندان هیچ کجای دنیا صلح و آرامش را در پس جنگ و موشکهای ویرانگر جستجو نمیکنند و خانم رایس صلح و آرامش در خاورمیانه تنها با خروج نیروهای شما و کوتاه شدن دست ایران و عربستان از دخالت در اوضاع عراق حاصل خواهد شد و سعی به براندازی جمهوری اسلامی تنها با نیروی داخلی مردم ایران ممکن خواهد بود پس تا زمانی که در عراق هستید از صلح و آرامش دم نزنید ما فرزندان خاورمیانه باورتان نداریم تا بعد بهزاد پیله ور دوشنبه پانزدهم ژوئیه

شکل گیری تشکلی دیگر در تبعید

شکل گیری تشکلی دیگر در تبعید

در گفت وگوی شهروند با بهزاد پیله ور و افشین اعرابی

فرح طاهری

http://www.shahrvand.com

می خواهیم پل ارتباطی دانشجویان ایران با خارج کشور باشیم

تشکل دیگری در حال شکل گیری است. دانشجویان سابق و اخراجی دانشگاه های ایران که اکنون در خارج ایران به سر میبرند، خیال دارند تا جریانی مستقل از احزاب سیاسی اپوزیسیون راه اندازی کنند تا صدای دانشجویان داخل ایران باشند.

بهزاد، افشین، مهدی و رامین دانشجویان اخراجی دانشگاه های ایران که ساکن تورنتو هستند به همراه دوستانشان که در کشورهای دیگر زندگی می کنند، با مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران در ارتباط خواهند بود و همکاری می کنند.

بهزاد پیله ور متولد 1360 ، حدود سه سال است که از ترکیه به تورنتو آمده و یک سال و نیم هم در ترکیه در انتظار آمدن سپری کرده است. از چگونگی ورودش به فعالیت های سیاسی می گوید:"سالهای 1376 و شروع اصلاحات بود که با جریان کمپین دو خرداد آشنا شدم و همچون صدها هزار نوجوان دبیرستانی دیگر خود را در مسیر اصلاحات و دفاع از آن یافتم، ولی افسوس که آنهم سرابی بودکه تحقق نیافت." فضای دوران خاتمی و شکل گیری تشکل ها و فعالیتهای مدنی بهزاد نوجوان را با خود همراه کرد، اما وقایعی همچون قتلهای زنجیره ای در پاییز 77 و حمله به کوی دانشگاه تهران در هجدهم تیر 78 فضای جامعه را تغییر داد.

در سال 1380 وقتی چند ماه از تحصیلش در رشته ساختمان در دانشگاه آزاد ارومیه برای مرکز سلماس می گذشت، به دلیل فعالیت های صنفی دستگیر شد و 54 روز در بازداشت به سر برد. پس از آنهم حکم اخراج دائم از دانشگاه گرفت.

اولین بار در دو سالگی زندان را تجربه کرد همچون صدها زندانی کوچک دیگر. بله. زندانی کوچولوی دو ساله ای که همراه پدر و مادرش دستگیر شد و با مادرش به بند زنان اوین رفت. یک سال و نیم در اوین بود. پدرش نیز در زندان قزلحصار در بند بود. پس از ماهها نامه نگاری و پیگیریهای روزانه پدر بزرگش، او را به پدربزرگ در بیرون از زندان دادند.

چند سال بعد پدر و مادرش از زندان آزاد شدند ولی هر دو با محرومیت اجتماعی روبرو بودند تا آخرین روز خروج از ایران.

وقتی که از دانشگاه اخراج شد درها را به روی خود و خانواده اش بسته دید. به فعالیت هایش ادامه داد با امید به فرداهای روشن ولی راهی در مقابل نمی دید. امکان تحصیل و کار برایش وجود نداشت. سال 1382 در حالی که ممنوع الخروج بود، تن به راه خروج غیرقانونی از کشور داد. 22 ساله بود و بسیار جوان. 15 شب را در بیابان و کوه سرگردان بود و با انواع خطرها روبرو تا به شهر وان در ترکیه رسید.

در مدتی که در ترکیه بود دو بار برای شرکت در تظاهرات دستگیر شد. بار اول در گرامیداشت 18 تیر بود که با جریمه ی نقدی 900 دلاری آزاد شد و بار دوم سران ناتو در آنکارا جلسه داشتند و بهزاد نیز در تظاهرات اعتراضی که از سوی حرکت کارگران ترکیه برپا شده بود، شرکت کرد و به نمایندگی از فعالان سیاسی داخل ایران سخنرانی کرد. این بار اتهامش اقدام علیه امنیت ملی ترکیه بود و 2000 دلار جریمه شد.

می گوید پناهنده ها اجازه ی فعالیت سیاسی ندارند.

در همین رابطه دو بار حکم اخراج از ترکیه می گیرد و به زندگی مخفی رو می آورد. از مأموران اطلاعاتی جمهوری اسلامی در ترکیه کتک می خورد. می گوید، یکی از این ماموران بعدا در سوئد دستگیر شد و دولت سوئد او را به ایران اخراج کرد جالب اینجاست که این فرد از سوی سازمان ملل به عنوان پناهنده پذیرفته شده بود.

با همسرش در ترکیه آشنا می شود و همانجا ازدواج می کنند. می گوید یکی از شانس های من در ترکیه، همین بود که یار زندگی ام را پیدا کردم.

از راست: بهزاد پیله ور، افشین اعرابی

افشین اعرابی متولد 1340، سال 1358 دانشجوی معماری دانشگاه علم و صنعت تهران بود و در جریان انقلاب فرهنگی از دانشگاه اخراج شد.

در سال 1366 دوباره در کنکور شرکت کرد و این بار در رشته معماری دانشگاه بهشتی (ملی سابق) پذیرفته شد. سه سال بعد، یکی از دانشجویان دختر به نام زهرا ایزدی در خوابگاه دانشگاه کشته می شود و در همین رابطه تظاهرات اعتراضی برگزار می شود که افشین در این تظاهرات دستگیر می شود. می گوید، 9 ماه در کمیته مرکزی شمیران بودم و بعد از طریق یک آشنا آزاد می شود، ولی این بار هم از دانشگاه اخراج می شود.

افشین از همان سال 58 با جنبش دانشجویی آشنا شد. آن زمان با پیشگام همکاری داشت ولی وقتی برای بار دوم به دانشگاه رفت دیگر از جریان های دانشجویی اوایل انقلاب اسمی نبود، اما جریانی در حال شکل گیری بود از یک عده دانشجویان مبارز و پیشرو که نام جبهه ی متحد دانشجویی را انتخاب کرده بودند. در میان آنها دانشجویان اخراجی و فارغ التحصیل هم دیده می شد. این جریان بعدا به نام جبهه دمکراتیک دانشجویان ایران تغییر نام داد و با همین نام فعال هستند.

افشین در توضیح این جریان می گوید، اکثرا بچه های چپ مبارز بودند ولی تقریبا از همه طیف ها در آن بودند و حرکتها بیشتر صنفی بود.

افشین در سال 2004 به کانادا آمده است.

بهزاد و افشین با مهدی حویزی و رامین بهرامی که از دانشجویان اخراجی دفتر تحکیم وحدت طیف شیراز است خیال دارند با یاران دیگرشان که در کشورهای اروپایی و آمریکا پراکنده اند، تشکلی راه بیندازند تا به طریقی بتوانند جنبش دانشجویی داخل کشور را در خارج کشور نمایندگی کند و این مصاحبه در واقع اعلام اولیه این حرکت است تا به گفته آنان هرکس که تمایل دارد به آنها بپیوندد.

***

با بهزاد و افشین و مهتاب (همسر بهزاد) از گردهمایی اعتراضی مقابل پارلمان انتاریو که برای آزادی دانشجویان در بند در ایران برگزار شده بود، به یک قهوه خانه می رویم تا در مورد حرکتی که خیال دارند انجام دهند بیشتر گفت وگو کنیم।

بهزاد پیله ور در حال سخنرانی در گردهمایی مقابل مجلس انتاریو برای آزادی دانشجویان

با اینکه مهدی در جمع ما حضور ندارد، اما بهزاد میخواهد به کوتاهی از مصائبی که بر مهدی رفته بگوید:

مهدی حویزی در 26 تیر ماه 78 هنگام شعارنویسی دستگیر می شود و با ضرب و شتم ماموران پایش می شکند. پس از بیمارستان به بازداشتگاه منتقل می شودو مورد بازجویی و شکنجه قرار می گیرد. پس از آزادی موقت وی، پدرش به دلیل فعالیت های سیاسی فرزندش به دادگاه انقلاب اهواز احضار می شود.هوشنگ حویزی از دادگاه انقلاب به بازداشتگاه اطلاعات اهواز منتقل شده و در آنجا مورد بازجویی قرار می گیردو با وجود این که از فعالیت های سیاسی فرزندش اطلاعی ندارد، شدیدا تحت فشار قرارمی گیردو وقتی در نیمه های شب آزاد شده وبه خانه برمیگردد، ساعتی بعد دچارسکته مغزی و قلبی شده و فوت می کند. در مراسم خاکسپاری او ، مهدی، فریاد اعتراض سر می دهد و توسط مزدوران رژیم در مقابل چشمان گریان مادر، خواهر و برادرانش دوباره بازداشت و پس از سه روز تهدید و شکنجه در یکی ازخیابان های شهر اهواز رها می شود.

مهدی فعالیت های گذشته خود را ادامه می دهد و مجددا دستگیر می شود. این بار توسط اطلاعات سپاه پاسداران اهواز بازداشت شده و بیست روز را در سلول انفرادی به سر می برد. پس از آن با قرار کفالت آزاد شده و تصمیم می گیرد در نحوه مبارزه اش تغییراتی ایجاد کند. فیلمبرداری از نقاط محروم استان خوزستان، گورستان های متروک مخالفان سیاسی و اعدام هایی که در ملاء عام صورت می گیرد. در این راه با همراهی عموی خود، حمید حویزی، عکس ها و فیلم های تهیه شده را در اختیار رسانه ها و سایت های خبری قرار می دهد. تیر ماه 1383 ، مهدی حویزی برای فیلمبرداری از یک مراسماعدام درمیدان چهار شیر اهواز از منزل خارج می شود. از سوی ماموران لباس شخصی مورد سئوال قرار میگیرد و بااستفاده ازازدحام جمعیت از چنگ آنها می گریزد و به منزل یکی از دوستانش پناه می برد. سپس از طریق او به یکی از روستاهای اهواز رفته و مخفی می شود.

ماموران حمید حویزی عموی مهدی را بازداشت می کنند و او در بازداشتگاه رژیم، مورد شکنجه وحشتناک قرار گرفته و جان می سپارد، اما جسدش را هم به خانواده اش تحویل نمی دهند و خانواده ستم دیده حویزی پس از روزها جستجو جسد او را در زیر پل سفید اهواز می یابند.

می پرسم هدفتان از این اقدام چیست؟

بهزاد ـ می خواهیم به موازات جریانات داخل ایران در خارج کشور حرکت کنیم. بیانیه ها و صدای دانشجویان داخل را به گوش خارج کشور برسانیم و پلی بین دانشجویان ایران و فعالان مدنی و خارج کشور باشیم.

در این راستا هم از دوستان داخلی دعوت کردیم که تا کنون مجموعه فعالان حقوق بشر و آقای کیوان رفیعی در ایران از آن استقبال کردند و منتظر پاسخ از سوی دیگر دوستان هم هستیم.

مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران چه کسانی هستند؟

بهزاد ـ مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران جمعیتی است متشکل از مدافعان حقوق بشر در حوزه ایران که به استناد ماده 28 اعلامیه جهانی حقوق بشر در فروردین ماه سال 85 اعلام موجودیت کرد. فارغ از هر گونه وابستگی سیاسی و بدون پایبندی به هیچگونه مرز بندی سیاسی این مجموعه تلاش می کند تا با ارتقای سطح آگاهی های جامعه با آموزش، حقوق بشر را در جامعه ایران نهادینه کند. و با جلب حمایت افکار عمومی از قربانیان نقض حقوق بشر در ایران حمایت کند.

این مجموعه صدها عضو در سراسر دنیا بویژه در ایران دارد. کیوان رفیعی دبیر مجموعه یک فعال حقوق بشری است که در سال 82 به دلیل فعالیت های سیاسی در دانشگاه گرگان پس از بازداشت حکم محرومیت از تحصیل گرفت. در سالگرد 18 تیر در سال 83 مجددا دستگیر شد به اوین منتقل شد و پس از یک ماه با وثیقه آزاد شد. در خرداد 84 مجددا دستگیر و هفت ماه در بند 209 اوین به سر برد. در فروردین 85 مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران را با کمک چند تن از دوستان بنیانگذاری کرد و خودش سخنگوی آن شد .در 18تیر سال 85 در میدان انقلاب ربوده و حدود 6 ماه سلول انفرادی ، 6 ماه بند 209 و 6 ماه زندان را تجربه کرد و پس از 18 ماه بازداشت به 15 ماه زندان محکوم شد. در آبان 86 و در حالی که در زندان به سر میبرد از سوی مجموعه به عنوان دبیرکل مجموعه فعالان حقوق بشر درایران انتخاب و معرفی شد.

بسیاری از اعضای واحدهای مختلف این مجموعه از دانشجویان اخراجی یا با احکام حبس هستند که از آن میان فرزاد کمانگر – معلم ، فعال مدنی ، فرهنگی و زیست محیطی عضو واحدهای زنان و اقلیتهای قومی این مجموعه در حال حاضر در زندان به سر میبرد و به اعدام محکوم شده است ومسعود کردپور ، ژورنالیست و فعال فرهنگی و معلمی که با 20 سال سابقه تدریس به تبعید محکوم شد، عضو واحد اقلیتهای قومی مجموعه است.

بهزاد در ادامه در پاسخ به پرسش اول میگوید:

از سوی دیگر پیشبرد این حرکت منوط به همکاری و همیاری پتانسیل نهفته در نیروهای بالنده در همین کشور و تورنتوست که امیدواریم به زودی شاهد حضور هرچه بیشتر این عزیزان هم باشیم .

دیگر اینکه تشکل مستقلی باشیم برای پیشبرد اهداف جنبش دانشجویی در ایران و یک قطب حمایت از جریانات داخل ایران باشیم. مثلا دکتر فرزاد حمیدی حدود یک سال در ترکیه منتظر پاسخ از سوی سازمان ملل بود و ما تشکل مستقلی برای رایزنی از تورنتو با مجامع بین المللی در این خصوص نداشتیم و هر کدام به صورت فردی در دفاع از فعالان حقوق بشر و دیگر فعالان جامعه ایران کوشش میکردیم.

اما یک سری گروه ها و سازمان ها دارند همین کاری که شما میگویید می کنند.

بهزاد ـ آنها مشخصا به صورت حزبی دارند این کار را می کنند و هر گروه برای خودش کار می کند و این خود باعث تنشی بین احزاب در اینجا شده مسابقه ای که خط پایانی ندارد!اگر هم جریانی مستقل شکل میگیرد با حملات سریع بسیاری و همچنین ناملایمات و تا حدودی هم نداشتن توافق کامل میان اعضا به سرعت از هم میپاشد.

افشین ـ جنبش دانشجویی در ایران بسیار متنوع است و نمیشود آن را در یک قالب گنجاند. ما دنبال تشکلی هستیم که همه ی این طیف ها را در بر بگیرد. در ضمن من خودم اعتقاد به جنبش جهانی دانشجویی هم دارم و این جنبش در اروپا جنبشی قوی است.

می گویند بیش از صدهزار ایرانی در تورنتو زندگی می کند، به نظر شما چرا برای حمایت از دانشجوی زندانی فقط 20، 30 نفر می آیند و جمع می شوند؟

بهزاد ـ اولین دلیل نظر بدی است که هموطنان ایرانی نسبت به اپوزیسیون و احزاب سیاسی دارند و این که هر روز یک انشعاب به وجود می آید. وقتی حزبی از یک جریانی دفاع می کند مردم حاضر نمی شوند بیایند و مترسکی شوند که این احزاب از آنها استفاده تبلیغاتی کنند و دوباره درگیر مناسبات بغرنجی که بین احزاب اپوزیسیون خارج کشور وجود دارد، بشوند. فرهنگ احترام و تحمل در بین این احزاب از بین رفته و شاید خیلی کمرنگ شده است.

افشین ـ به نظر من دلایل مختلفی دارد. یکی اینکه انشعابات مختلف در جریانات سیاسی بعد از انقلاب، مردم را نسبت به احزاب بی اعتماد کرد. به عنوان مثال انشعاب در سازمان چریک های فدایی خلق که یکی به طرف خیلی راست رفت و یکی خیلی جدا از توده حرکت می کرد.

دیگر اینکه، سرکوب شدید رژیم علت ترس مردم است. متاسفانه در کانادا خیلی ها که دارای کسب و کار هستند و به ایران رفت وآمد دارند از ترس موقعیت اجتماعی شان به این تظاهرات نمی آیند.

سوم، نبود یک اپوزیسیون یک پارچه و قوی هم در داخل و هم در اینجاست. وقتی کسی، کسی را قبول ندارد این موضوع موجب پراکندگی می شود و هدر رفتن نیروهای سیاسی. و دلیل آخر به نظر من سیستم خود کاناداست که آنقدر مردم را مشغول کار کرده که برای کسی که 8 صبح تا 8 شب سر کار است دیگر جایی برای مبارزه ی سیاسی باقی نمی ماند. انسان را با کار فرسوده و خسته می کنند.

بهزاد ـ ضمن این که مردم ما این را زرنگی میدانند که بچه های خودشان را از جریانات اجتماعی ـ سیاسی دور نگه دارند و یادشان می دهند که اگر فقط مسائل صنفی و اقتصادی خودش را در نظر بگیرد، مراحل موفقیت را سریع طی می کند. به نظر من نسل قبلی، نسل جوان تر را از این جریانات برحذر می دارد. کسانی هم که از جوانترها وارد این مسائل می شوند، از سوی نسل قبلی پذیرایشان نیستند و آنها سعی در تحمیل عقاید خودشان به این جوانان دارند. اگر این روند ادامه پیدا کند در این زمینه رشدی به وجود نخواهد آمد. به نظر من احزاب اپوزیسیون باید خود را به روزتر کنند تا محلی باشند برای نسل های جوان تر. مثلا شما نگاه کنید سازمان جوانان یکی از احزاب اپوزیسیون میانگین سنی اعضایش 40 سال است.

افشین ـ برای اینکه آنها هنوز همان قالب ذهنی 20 سال پیش را از ایران و مردم ایران دارند. سازمان های حزبی نمی توانند تحلیل درستی از نسل جوان داشته باشند.

بهزاد ـ فرهنگ تقدس گرایی و فردگرایی در بین بسیاری از احزاب اپوزیسیون هم وجود دارد و هیچ عملکرد و ایدئولوژی دیگر را پذیرا نیستند جز همانی که خودشان قبول دارند. به طور کلی نگرش حزبی چشم انسان را به روی سایر باورها میبندد و فرد توانایی قبول نگرش و باور دیگری به جز آنچه که خود پذیرفته ندارد و این باور در عملکرد فرد تاثیر گذاشته و رفته رفته باعث جدایی فرد از پیشرفت جاری در جامعه میگردد.

افشین ـ باندبازی در جریانات اپوزیسیون خیلی زیاد است.

این تشکلی که می خواهید به وجود آورید، بر چه باورهایی استوار است؟

ـ بندهای اساسی این تشکل که تاکنون بر روی آنها بین اعضا توافق صورت گرفته عبارتند از:

1 ـ حمایت مستمر از جریانات فعال در زمینه حقوق بشر در داخل و خارج از ایران همچنین حرکت به موازات تحرکات داخلی بدون مرز بندی سیاسی، مذهبی و اجتماعی.

2 ـ استقبال از نیروهای همفکر و همگام در داخل و خارج از ایران به همراه استفاده از پتانسیل فکری نیروهای مترقی و پیشرو.

3 ـ آگاه سازی جامعه ایرانی ـ کانادایی از نقض آشکار و سازمان یافته حقوق بشر در ایران و مبارزات مردمی در ایران بدون محدودیت جناحی مذهبی، سیاسی و اجتماعی.

4ـ [اعتقاد به] آزادی عقیده، بیان، قلم و آزادیهای فردی و اجتماعی طبق منشور جهانی سازمان ملل.

5 ـ آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی فعالان مدنی و اجتماعی.

6- لغو مجازات اعدام سنگسار و سایر مجازاتهای ضد بشری.

7 ـ حقوق بشر دارای مرز نیست پس نقض حقوق بشر در هر نقطه ای از جهان محکوم است و موضعگیری دقیق به موقع و اصولی در مقابل نقض حقوق بشر وظیفه اصلی فعالان این تشکل خواهد بود.

اسم تشکلتان چه خواهد بود؟

ـ "اتحاد دانشجویان در تبعید" و یا "اتحاد فعالان حقوق بشر" ولی صرفا دانشجویی نیست، و پس از اولین نشست رسمی تمامی اعضا نام و همچنین تاریخ اعلام موجودیت رسمی این تشکل اعلام خواهد شد.

درِ این تشکل به روی عموم باز است و همچنین پذیرای ایده های جدید میباشد پس هرکس هر راهکاری و یا پیشنهادی دارد و یا خود را با اهداف این جریان همسو میداند میتواند از طریق پست الکترونیکی و یا تلفن با ما تماس بگیرد. به زودی وبلاگ و وبسایت این تشکل نیز راه اندازی می شود و آدرس آن را به اطلاع همگان خواهیم رساند.

در پایان از شما و روزنامه شهروند و تعدادی از فعالان شهر که از این تشکل استقبال کردند سپاسگزاریم و امیدواریم که در آینده هم با خبررسانی همیشگی خود ما را در راهی که پیش رو داریم یاری کنید.

آدرس های تماس با بهزاد و افشین:

4164361020